به گزارش شهر روشن از کرمانشاه، جمعه، تنها یک روز در گردش زمان نیست، بلکه لحظه‌ای ازلی در سیر تکامل ادراک بشری است.
او نرفته که بازگردد، چراکه حقیقت، نه در آمد و شد، بلکه در تجلی و انکشاف است.
ما در غیاب خویش سرگردان‌ایم، نه او در پرده‌ی غیبت.
او در هستی جاری است، در ذاتِ کائنات، در نَفَسِ بیداران،
و ما، با چشمان بسته، در آرزوی خورشید، دل به شب‌های بی‌سحر سپرده‌ایم.

غیبت، نه دوری او از ما، بلکه حجاب‌های تو در توی غفلت ما از اوست.
ما، اسیر هیاهوی ناسوت، در گرداب کثرات،
چنان در زنجیر محسوسات گرفتار آمده‌ایم که حقیقت را در پسِ پرده‌ی بی‌خبری گم کرده‌ایم.
انتظار، نه تمنای آمدن، که بلوغ شهود است،
و روزه، ریاضتی برای گشودن این چشم‌های در خواب‌مانده.

رمضان؛ امساک از هر چه جز او، تمرینِ ظهور در آینه‌ی جان.
همان‌گونه که روزه، گرسنگی جسم را به سیری روح تبدیل می‌کند،
انتظارِ حقیقی نیز، امساکی از کثرات است،
تا جان، خود را از بندِ زوائد برهاند و آماده‌ی شهود شود.

رمضان، حقیقتِ انتظار است؛
پرهیز از هرچه حجاب دیدار است،
ریاضتی برای عبور از حواس،
تا انسان، از سطحِ بودنِ خویش فراتر رود،
و به جایی برسد که نه غیبتی بماند، نه ظهوری،
که همه‌چیز، عین حضور شود…

جمعه، فریاد عطشِ جان است،
و رمضان، سلوکِ این عطش به سوی چشمه‌ی وصال،
تا روزه‌دارانِ حقیقی، نه در پایان ماه، که در نهایتِ ریاضت،
از روزمره گی برخیزند،
از سایه‌ها عبور کنند،
و در روشنای حقیقت، شاهدِ حضور باشند.

نوشته: ک. دارابخانی